Terugkijkend weten we nu: Niets van al datgene wat politici en autoriteiten ons ooit over het thema gastarbeiders en immigratie hebben verteld, is juist gebleken. Alles was niet waar. Hier een overzicht van de tien bekendste leugenachtige sprookjes van de afgelopen 50 jaar:

1. “Dat zijn gastarbeiders, die gaan later weer weg”

Geen enkel ander sprookje in de Duitse geschiedenis werd zo lang en zo nadrukkelijk herhaald als het sprookje van de “gastarbeiders”. Meer dan 30 jaar lang, sinds het begin van de jaren-60 tot in de late jaren-90, werd ons dat verteld en werd dit daadwerkelijk door veel Duitsers geloofd. Terugkijkend kan deze lichtgelovigheid slechts verbazen: Er is nooit concreet geprobeerd om de “gastarbeiders” actief te bewegen om terug te keren. In tegenstelling tot andere landen met gastarbeiders, bijvoorbeeld Zwitserland of de Verenigde Arabische Emiraten, bestonden er in Duitsland nooit tijdelijke contracten met een daaropvolgende verplichting tot terugkeer. In plaats daarvan werden er al vroeg prikkels tot een duurzaam verblijf geschapen: werkloze gastarbeiders kregen een werklozenuitkering en zelfs een sociale uitkering. Zelfs toen in tijden van massale werkloosheid duidelijk werd dat er niet meer de geringste behoefte bestond aan extra arbeiders uit het buitenland, werd er niets ondernomen. Integendeel: In het begin van de jaren-70 werd de familiehereniging pas goed uitgebreid. Dat de Duitsers desondanks zo lang in het sprookje van de “gastarbeiders” zijn getuind, is een van de grote raadsels van onze geschiedenis.

2. “Dat zijn asielzoekers, die moeten terug als ze niet meer vervolgd worden”

De sage van de “asielzoekers” kwam aan het einde van de jaren-70 opzetten: Het gulle asielrecht van de grondwet bood een ideale uitwijkmogelijkheid om de immigratie in dezelfde omvang voort te zetten als tot dan toe, hoewel de officiële gastarbeiderprogramma´s afgelopen waren. Dat de asielzoekers tegen het oorspronkelijke principe van “asiel” als een tijdelijk beperkte bescherming slechts in zeldzame gevallen naar hun landen van herkomst werden teruggestuurd, zodra de situatie van vervolging beëindigd was (voor zover deze ooit had bestaan), komt vanuit huidig perspectief niet meer verwonderlijk over: iedere naar zijn land van herkomst terugkerende “asielzoeker” zou Duitsland immers minder “bont” gemaakt hebben. Geen enkele andere wettelijke regeling in de lange geschiedenis van Duitse grondwetten werd door de staat ooit zo mateloos en in grote stijl voor politieke doeleinden misbruikt als het asielrecht in de tijd van de Bondsrepubliek.

3. “De Turken zullen zich integreren, net zoals de Polen”

De neiging van de Turken om zich af te sluiten van de samenleving was vanaf het begin een hoofdstuk apart. Had men de Duitsers eerst gerustgesteld met het verhaal van de “gastarbeiders”, later werden ze ermee getroost dat de Turken immers nog “archaïsch” zouden zijn en zich langzamerhand zouden aanpassen aan de Duitse levensstijl en Duitse ideeën over civilisatie. Als bewijs hiervoor werd het voorbeeld van de Polen genomen, die ook naar Duitsland zouden zijn geïmmigreerd en tegenwoordig als Schimanski´s of Kowalski´s niet verschillen van Duitsers. Dit verhaal was tegelijk dubbel onwaar: De legendarische “Poolse immigratie” naar Duitsland heeft namelijk nooit bestaan, omdat Polen in de 18^e eeuw verdeeld werd onder Rusland, Oostenrijk en Pruisen, dat betekende, dat de zogenaamde “geïmmigreerde Polen” volgens een militaire actie in Pruisen woonden (en in de tijd van de mijnbouw later o.a. naar de Pruisische provincie Rheinland trokken). Ongeloofwaardig was het verhaal ook daarom, omdat de sociale en nationale tendensen van de Turken om zich af te sluiten al in de jaren-80 vooral in Nordrhein-Westfalen al heel duidelijk waren en dat niets in de concrete ervaringen in het dagelijks leven er op duidde, dat er onder de grote meerderheid van de Turken een omslag in het denken plaatsvond. De trens was destijds dus al duidelijk negatief en zou voor een verantwoordelijke staat aanleiding moeten zijn geweest tot praktische consequenties, d.w.z. een stapsgewijze repatriëring in plaats van het uitvinden van fantasierijke bakerpraatjes.

4. “Niemand is van plan om in Duitsland moskeeën op te richten”

Wie in de jaren-80 wees op het voor iedereen duidelijke feit dat het integratieprobleem uitsluiten van toepassing was op Mohammedanen, werd gebrandmerkt als algemene “buitenlandervijand”. En wie op het eveneens duidelijke feit wees, dat Mohammedanen normaalgesproken in moskeeën bidden en ervoor waarschuwde dat de Mohammedanen ook in Duitsland hun moskeeën zullen bouwen (en zodoende een locale politieke infrastructuur creëren), voor zover men hen de duurzame vestiging toestond, gold als “zwartkijker” die “de integratie belemmert”. Moskeeën zouden in Duitsland alleen al vanwege bouwtechnische redenen geen toestemming krijgen, werd er gezegd, en bovendien zou de islam dezelfde weg bewandelen als het christendom: naar moderne verhoudingen vervallen tot betekenisloosheid. De teneur dus: Moskeeën zullen er in Duitsland niet komen en de islam is helemaal geen probleem. Nu weten we wat zulke uitspraken waard waren.

5. “Als men de Turken Duitse paspoorten geeft, zullen ze zich integreren”

In de jaren-90 werd het begrip “gastarbeider” afgeschaft, in plaats daarvan werden de Duitsers er d.m.v. kunstmatig gecreëerde woorden als “nieuwe inwoner” en “migrant” op voorbereid om de duurzame vestiging te accepteren. De meeste Duitsers stonden echter nog steeds afwijzend tegenover de duurzame vestiging van vooral Turken op grond van de onveranderd geringe Turkse integratie. Om deze publieke waarneming m.b.t. een gebrekkige integratie van de Turken schijnbaar serieus te nemen, maar de duurzame vestiging toch door te drukken, werden beide zaken handig met elkaar verbonden: als men de Turken Duitse paspoorten zou geven, zo werd beweerd, zouden ze zich integreren. Dat zo´n goedkope politiek van lof vooraf zonder tegenprestatie niets kon worden, wist de gemiddelde Duitse stamtafel, die bewezen altijd de meest betrouwbare prognoses m.b.t. het thema integratie afgeeft, destijds al.

6. “De immigranten betalen de pensioenen van de Duitsers”

Na de aanpassing van het staatsburgerschaprecht in 1998 door de louche Schröder/Fischer regering (de ene verstrikt in zijn Gazprom-deal en de ander een brandbommengooier) werd er een hele serie schijnargumenten bedacht waarmee men probeerde de Duitsers zakelijk te overtuigen. Het bekendste voorbeeld van zulke “zakelijke argumenten” was de bijzondere theorie, dat de nu tot “immigranten” omgedoopte gastarbeiders de pensioenen van de Duitsers zouden betalen. Wie kon rekenen, kwam er al snel achter, dat de “immigranten” met hun nog altijd geringe bevolkingsaandeel, meestal op het laagste inkomensniveau en toen al bijna voor de helft van een sociale uitkering, nog niet eens één procent van de Duitse pensioenfondsen bij elkaar werkten. Rekenen kon men op zeker moment zelfs bij de staatstelevisie en bij “Die Zeit”: men liet na bijna twee jaar van zenuwslopende aanwezigheid het hele verhaal in één keer vallen en het verdween in de al behoorlijk gevulde mottenballenkist van mislukte Duitse staatspropaganda van de 20^e eeuw.

7. “De islam is vreedzaam, alleen het ´islamisme´ is oorlogszuchtig”

Na de 11^e september 2001 flakkerde korte tijd de geest van de perestrojka door Duitsland: de bereidheid tot geweld van Al Qaida, de jubel in de islamitische wereld over de aanslag in New York, de haatpreken in Duitse moskeeën – één moment leekt het alsof de toonaangevende elite zich zou bezinnen en de gevoelige punten van hun zelfgemaakte leugenwereld ter discussie zouden stellen. Maar men vermande zich al snel weer en koos de weg van de minste weerstand: Ja, de islam kan gevaarlijk zijn, gaf men nu toe, maar alleen in de vorm van het “islamisme”. Waarin echter dit “islamisme” zich in detail van de “islam” onderscheidt, bleef sindsdien een ambtelijk geheim. Maar men had weer een trefwoord gevonden, dat het mogelijk maakte om de immigratiepolitiek onverminderd voort te zetten en de Duitsers d.m.v. het voeden met valse illusies tot zwijgen te brengen.

8. “Brandstichtingen zoals in Frankrijk zijn bij ons niet mogelijk, omdat onze voorsteden niet zo lelijk zijn”

De brandstichtingen door Arabische “immigranten” in Frankrijk in 2005 trof de Duitse staatspropaganda net zo onvoorbereid als de Franse politie. Op televisiebeelden zag men brandende auto´s, brandende winkels, brandende scholen, brandende bibliotheken en lelijke flats. Daarna werd het argument geconstrueerd, dat er geen brandende auto´s, brandende winkels, brandende scholen en brandende bibliotheken zouden zijn als er geen lelijke flats zouden bestaan: veeleer een stedenbouwkundig en “sociaal probleem” dus, dat helemaal niets te maken heeft met de islam. Merkwaardigerwijs werd deze volledig onzinnige vermenging van architectuur, armoede en brandstichting met uitsluiting van mogelijke geestelijke achtergronden eensgezind door de Duitse pers overgenomen. De Turkse “Hürriyet” echter, die men niets kan wijsmaken, sprak openlijk van een “islamitische opstand”, de Duitse stamtafel, zoals altijd niet te bedriegen, uiteraard ook.

9. “Brandstichtingen zoals in Londen zijn bij ons niet mogelijk, omdat wij niet zulke erge ´gangs´ hebben”

In Londen bestaan verschillende voorsteden met lelijke flats, dus moest men in 2011 een nieuw verhaal bedenken, opdat de Duitsers geen verband zouden leggen tussen de vreselijke beelden uit het brandende Londen en het thema immigratiepolitiek: Brandende steden hadden we in Duitsland immers al meer dan genoeg en geen enkele leider van de “bonte republiek” wenst als resultaat op één lijn geplaatst te worden met de grootste Führer aller tijden. Er werd dus verteld, dat de reden voor de branden “gangs” zouden zijn en omdat er in Duitsland geen “gangs” zouden bestaan, zouden brandende steden bij ons niet mogelijk zijn. Het zou opnieuw niets te maken hebben met de massa-immigratie. Men kan er vermoedelijk nu al de klok op gelijkstellen, wanneer ook dit ambtelijke sprookje onwaar zal blijken te zijn.

10. “Niemand is van plan om in Duitsland de sharia in te voeren”

Op dit moment vertelt men ons twee verhalen. Het ene luidt: “als de staat meer Turken benoemt, zullen de Turken minder loyaal tegenover Turkije zijn en loyaler tegenover Duitsland worden.” Ook al hoeven de Turken zich tegenwoordig niet meer te integreren (dat zou “gedwongen germanisering” zijn), moeten ze toch als minimale eis loyaal zijn aan het land waarvan ze het staatsburgerschap bezitten, d.w.z. niet van hieruit aan de machtsbelangen van een ander land te werken. Of deze merkwaardige inschatting, dat een mens loyaler aan zijn land zou zijn als hij een overheidsbaan zou hebben, ooit waarheid wordt, is op dit moment maar zeer de vraag.

Het andere verhaal, dat ons op dit moment nog heel voorzichtig, zogezegd in de testfase, in de oren wordt gefluisterd, is namelijk veel zorgelijker: “Als we enkele beginselen van de sharia invoeren, zullen de islamisten bedaren en zal de interne vrede behouden blijven.” Vermoedelijk is in deze uitspraak zelfs elk woord gelogen: Het bleef namelijk tot nu toe nooit bij een vinger, maar altijd werd de hele hand gegeven. Niemand heeft de islamisten nog tot bedaren kunnen brengen en de interne vrede wordt nu, na 50 jaar bonte leugens, misleidingen en de steeds opnieuw de wereld in geschreeuwde bewering dat de ons door de staat opgedrongen massa-immigratie onschuldig en controleerbaar zou zijn, meer bedreigd dan ooit.

Bron

Auteur: M. Sattler

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron