We hebben er allemaal van gehoord. Het Tahrir plein in Cairo wat ondertussen wereldberoemd  is geworden door de vele betogingen die er zijn gehouden. Het plein waar menig Egyptenaar zijn leven heeft gegeven voor de – in hun ogen – ultieme droom. De droom waarbij iedere moslim liberaal zou mogen zijn en dezelfde culturele verworvenheden zou hebben als mensen in het kapitalistische westen.  Het grappige is dat Midan Tahrir  het ‘plein van de vrede’ betekent, maar wie dat verzonnen heeft? Wel, in 1952 vonden ze dat nodig omdat Egypte toen een republiek werd. Hier zou vorig jaar dus die zogenaamde Arabische lente zijn begonnen, de revolutie waarna alles beter moest worden, de revolutie die nog steeds wordt uitgevochten en die meer begint te lijken op een Arabische winter.

Bijzonder is ook dat op die pleinen met de naam ‘vrede’ de meest heftige demonstraties hebben plaatsgevonden en deze bloedig zijn neergeslagen. Ik denk daarbij ook aan het Plein van de Hemelse Vrede  in China, waarbij honderden studenten hun leven verloren tijdens de protesten tegen het communistische systeem en de partij, maar dat even terzijde.

Eigenlijk zijn alle islamitische staten gewoon ouderwetse, logge communistische systemen waarbij iedereen zogenaamd evenveel krijgt, behalve de bevolking dan. Het enige wat dit wanbeleid goed praat is het geloof, de islam. Onder die noemer wordt alles van tafel geveegd en met een welgemeend  ‘Allāhu akbar’   bevestigd. Zo, nu is het geoorloofd. Het systematisch misbruiken van het geloof en het interpreteerbare karakter van de Koran en zijn Soera’s geeft de wijze mannen met baarden een hoop macht die ze maar al te graag misbruiken. De perfecte cocktail voor een falende economie en maatschappelijke ontevredenheid is dan ook volgens mij een grote zandbak met een dictator erin,  het liefst erkend door het westen, een beetje olie, militair ondersteund door Rusland en als geloof de islam. Klinkt bekend?

Toen de Arabische lente begon op het Tahrir plein vond iedereen het zorgwekkend dat de Muslim Brotherhood het eventueel voor het zeggen zou kunnen krijgen en dat zich een soortgelijke situatie zou voltrekken als in Iran, maar op de een of andere manier hielden ze zich in deze kwestie op de achtergrond, alsof alles in het diepste geheim gedirigeerd werd. Ze gaven zelfs in een interview voor de internationale westerse pers toe dat ze er voor waren dat er democratische verkiezingen zouden komen, dit alles in het belang van het land en ten voordele van de bevolking. Maar een moslim zou geen goede moslim zijn als hij niet met een gespleten tong zou praten. In het achterhoofd wisten ze al dat dit natuurlijk onhaalbaar was. Het had zich jaren ervoor al afgespeeld in Iran, nu was Egypte aan de beurt. Nu, precies een jaar later zien we dat door de nog steeds heersende ontevredenheid de Muslim Botherhood langzamerhand steeds meer macht krijgt in dit land. Deels ook omdat het leger weigert plaats te maken voor een democratisch gekozen regering. Dit duidt erop dat die hele  Arabische lente gedoemd is te mislukken. Het enige wat in dit soort landen goed kan gedijen is moslim extremisme, al het andere is slechts een illusie.

Het is een logisch gevolg van actie en reactie  en we zien dan ook dit fenomeen of een soortgelijke overal op de wereld. Veelal voltrekt zich dit in landen waar het economisch slecht gaat en de overheid zich niet bekommert om zijn volk. Waar het verschil tussen arm en rijk té groot is. Zo zien we dit bijvoorbeeld in Afghanistan waar de Taliban de arme bevolking helpt zodat deze zich uiteindelijk achter de Taliban scharen. Ze hebben dan ook geen  andere keus, het is leven met de Taliban of een hongerdood sterven onder een corrupt regering. Ook in Afrika scharen veel hongerige en arme mensen zich om diezelfde reden achter de felle islamisten omdat deze wél zorgen voor voedsel. Allemaal landen waar corrupte overheden hun verantwoording niet nemen en de eigen lokale bevolking laten verrekken.

In Colombia werkt het net zo. Ook hier zorgen de  ‘escobars’ voor werk en geld in de drugshandel omdat het de overheid niet lukt om het land economisch uit de slop te trekken. In Mexico idem dito, corruptie is daar een van de grootste oorzaken. Het is dus helemaal geen verrassende of vernieuwende  ontwikkeling geweest. Menigeen heeft dit van te voren al aangekondigd, maar westerse overheden wilden niet luisteren. De dictators zouden en moesten plaatsmaken voor het sprookje van de democratie. Het rijke westen dacht het weer eens beter te weten. Laten we in al onze arrogantie de geschiedenis negeren en er vanuit gaan dat wij wél weten wat goed voor hen is. Veel mohammedanen zeggen dat de islam voor ‘vrede’ staat.  Het Arabische woord voor vrede is nochtans  ‘salaam’, en ‘islam’ betekend simpelweg onderwerping, niets meer en niets minder.

Zolang er islam is zal er nooit vrede zijn in de wereld. We zullen op economisch gebied gebruik maken van elkaar voor olie en wapens. Maar van echte vrede tussen de westerse- en de Arabische wereld zal nooit sprake zijn. Geen vrede mogelijk tussen soennieten, sjiieten en wahabieten onderling. Zolang men collectief blijft denken dat het gebrek aan welvaart de schuld is van het rijke westen, omdat de islam niet toelaat hun eigen leiders te bekritiseren, zal er nooit vrede zijn. Nooit kans op een democratie zoals wij die kennen. Van de regen in de drup…

Max Micha

foto