Europa is een gebied op de menselijke landkaart, maar hoe begon het allemaal? Wat voor mensen horen er thuis, dus wie waren onze voorouders en hoe leefden zij?

Na de laatste ijstijd, toen de gletsjers zich door opwarming van de lucht terugtrokken – nog zonder dat Greenpeace dit ideologisch controleerde – waren het jagers-verzamelaars die steeds verder noordwaarts trokken. In het midden steentijdperk bevolkten tussen 9000 en 8000 vC Kjökkenmöddingers Noord-Duitsland en zuidelijk Scandinavië – de Oergermanen. De natuur was woest en ongenaakbaar, maar ongerept, zonder artsen, supermarkten, tankstations of sociale bijstand.

Hoezeer zij later ook mengden, een kern – bloedgroep 0 – bleef tot op heden behouden, merkbaar in het verschil tussen Noord-Europa en Zuid-Europa. Dat mengen begint rond 4000 vC vanuit nergensland. Vanaf 3000 tot 2000 vC trekken primitieve boeren het gebied binnen, die door roofbouw het landschap ruïneren. De oorspronkelijke jagers worden gedwongen zich in ontoegankelijke wouden terug te trekken, en het vee van die boeren vormt een zware concurrentie voor hun wild.

Vanaf 2500-2000 vC wordt het gebied onderworpen aan revolutionaire religies, stammen waarvan de aristocratie zich hunebedden bouwen laat ter eigen eer en glorie. Die indringers blijven een minderheid en zijn min of meer spoorloos verdwenen. Die Oergermanen kennen nog geen maatschappelijke verschillen, maar de metafysische wereld verschuift van animistisch naar symbolisch, dus van gratis naar betalen!

Rond 2000 vC trekken Hettieten binnen. Deze nomaden zijn afkomstig uit de Pontische streek bij de Zwarte Zee. Een flinke wandeling, dus komen ze te paard. Deze mensen met bloedgroep B zijn strijdlustig, hebben een onrustige geest, en betere wapens. (Alle puzzelaars die ik ken hebben bloedgroep B) Via Thüringen trekken zij Germaans gebied binnen. Uiteindelijk mengen zij zich met de Oergermanen, waarschijnlijk door huwelijk via roof of dwang. Hun Germaanse nakomelingen, Cimbren en Teutonen, dragen de last van deze vermenging: twee zielen. Dus geen bloedvermenging, want bloed liet zich pas veel later, rond 1000 nC in AB mengen.

Uiteindelijk zullen deze invloeden resulteren in twee soorten Germanen; in het ongeschonden Scandinavië de nestblijvers, op het continent de nestvlieders – onrustig. Door verarming van de bodem en groeiende bevolking is honger een veel voorkomend verschijnsel, en samen met de invasie van Hunnen oorzaak van de Grote Volksverhuizing rond 500 nC. Dankzij de genenwetenschap weten we nu heel veel over de oorzaken van mentaliteit, en deze wetenschap bevestigt volledig wat daarvoor al op grond van andere bewijzen geconcludeerd was. Voor de verdere geschiedenis van ons continent zouden we kunnen volstaan met: en het bleef nog lang onrustig. Maar hoe verschillend.

Ter adstruering een citaat uit Ernst F Jungs De Germanen:

‘We laten het aan de Scandinaviër [Graaf] Oxenstierna over om zich in positieve zin uit te spreken over hetgeen de Germanen tot stand brachten en over hun verscheidenheid en te wijzen op het gemeenschappelijke erfdeel van de Scandinavische en de continentale Germanen:

‘De erfenis van deze verbondenheid heeft in de loop van 3000 jaar steeds weer nagewerkt, hoewel de volken aan beide zijden van de Oostzee een heel verschillend lot beschoren was. De Oergermanen in Noord-Duitsland tussen Stettin en Cuxhaven verschoven in de loop van de jonge bronstijd hun grenzen tot aan de Weichsel, de Harz en de Nederrijn, bij de overgang naar de ijzertijd nog een goed eind verder naar het zuiden. Ze waren in een strijd met de Kelten en de Illyriërs gewikkeld, zodat het Duitse gebied in die tijd door drie machtige volkerenfamilies opgedeeld was. Dus moest het het noodlot van Midden-Europa worden om voortdurend het toneel van de twisten van verschillende volken en culturen te zijn, voortdurend het spanningsveld van politieke, etnische en geestelijke krachten te vormen, terwijl de mensen van Scandinavië sedert het einde van de steentijd hun leven zonder twisten met nieuwe indringers mochten opbouwen.’

Is er dan nooit één Europees vreedzaam oervolk geweest? Vergelijkende taalwetenschappers (filologen) hebben aan hand van idiomen uit de Europese, Iraanse en Indische talen geprobeerd deze kennis te herleiden tot een Europees oervolk. Ze hebben het niet gevonden omdat het nooit bestaan heeft.

Het huidige Europa is ver verwijderd van de Oergermanen die zo’n 10.000 jaar geleden onze streken bevolkten. Die mensen leefden egalitair, dus kenden nog geen maatschappelijke verschillen, maar wel leiders en volgers. Er is nog een groot verschil: die mensen stonden allemaal op eigen benen, en de enige hulp die ze zochten was bij de goden. Het grootste verschil is wel de bevolkingsdruk; toen leefden weinig mensen in rijke bossen en bij stromen vol vis.

Al in de Germaanse tijd is de grote tweedeling in Europa te zien: de mensen uit het zuiden versus de mensen in het noorden; bloedgroep 0 versus de opdringende andere bloedgroepen. Germanen in hun losse nederzettingen die de naam dorp nauwelijks verdienen, vrijheid in losse stamverbanden. In hun boek De Natuurlijke Leider (daarover een volgend artikel) spreken de schrijvers over jagers-verzamelaars als ‘autonome mensen’, maar spreken niet over bloedgroep. Onwetendheid of lafheid?

Kijken we naar de Romeinen, dan zien we totaal andere structuren: grote steden en een dirigerende Staat met legerscharen corrupte ambtenaren. Bescheidenheid versus imponeren. De Romeinen met hun imposante gebouwen (Colosseum!) – exemplarisch in dit verband is de non-relatie tussen de twee grote EUropese H’s, Hitler en Himmler; Hitler die tegen zijn paladijn Himmler smaalt: ‘Toen de Romeinen al imposante steden hadden liepen jouw Germanen hier nog in berevellen rond!’ De vegetariër Hitler (bloedgroep A) die Berlijn van de kaart wilde vegen om in megalomanie de grootheidswaan van de Romeinen te verpletteren in Germania, de super-Romeinse nieuwe hoofdstad van het Groot Germaanse rijk – een grotere tegenstelling is nauwelijks denkbaar. Hitler als Germaan is een farce, naar wezen onverenigbaar!

Germanen die wild en onbesuisd vochten, merendeels onderling, en mensenoffers brachten als hun poging om de wereld begrijpbaar te maken, dus echt niet voor de lol. Maar met een onuitroeibare vrijheidsdrang – volksvergaderingen van in vocht en kilte geharde mensen die steeds weer hun nieuwe hertogen kozen. Dappere mensen die gemiddeld een kop groter dan Romeinen waren en in koude rivieren hun hygiëne onderhielden. Autarkisch in voldoende weelde. Die krachtmeting zien we al eerder in Griekenland tussen het pro forma democratische verwende Athene en het geharde Sparta van de concrete vrijheid in verbondenheid.

We zien nog een ander fenomeen: aanzwellende bevolkingsdichtheid. Een grotendeels nog ongerept landschap van wouden en moerassen, door de Romeinen zo gevreesd, waar moeizaam nederzettingen verrijzen voor steeds maar opdringende volken – hun lijst is lang. Het Romeinse Rijk ging uiteindelijk aan innerlijke, inherente, spanningen, waaronder parasitisme en degeneratie, ten onder. De genadestoot kwam van de Germanen, die de eeuwenlange krachtmeting tussen Noord en Zuid rond 500 nC met de inname van Rome in hun voordeel beslisten. De Gotische Germanen die het multiculturele Romeinse Rijk op de knieën dwong waren in 555 nC van de aardbodem verdwenen, alsof ze nooit bestaan hadden – heel wat radicaler dan de ‘vernietiging’ van de joden in de Tweede Wereldoorlog. Van twee heilige Germaanse geboden, gastvrijheid en eed van trouw, was weinig meer over. Het waren steeds Germanen die Germanen de das om deden, niet zelden loyaler aan hun Romeinse heren dan aan hun genetische broeders. Dat het Byzantijnse Oost-Romeinse Rijk bij de vernietiging van de Goten instigator was kwam haar in 1453 nog duur te staan – de arm van de geschiedenis reikt ver!

Maar nog vóór die ondergang van het West-Romeinse Rijk vindt er iets plaats dat waarlijk Europees genoemd mag worden. In de herfst van 451 wordt de Hun Attila in de buurt van Troyes gestopt door Germanen, want het Romeinse Rijk bleef alleen nog maar op Germano-Romeinen drijven, vrije en Romeinse Germanen. Slechts een onopvallend bordje langs de weg herinnert nog aan de plaats van deze bepalende veldslag. Met de strijd van Karel Martel en de slag bij Wenen, beide om de arabisch-Aziatische islamitische dreiging af te wenden, vormt deze uit uiterste nood geboren solidariteit het schamele resultaat van ‘Verenigd’ Europa.

Door de hele Europese geschiedenis zien we mentaliteit als bepalende factor, als katalysator. Het noorden nuchter en vitaal, het zuiden vadsig en corrupt.

Nu lijkt het nog steeds verdeelde Europa op een trechter waardoor teer naar beneden stroomt, kleverig en verstikkend. Laatste redmiddel om het aaneen te lijmen?

Welke kanker in welk brein is zo gek op eenheidsworst?

0

0