Nigel Paul Farage (Farnborough, 3 april 1964) is een Britse politicus en voormalig leider van de United Kingdom Independence Party (UKIP). Hij is ook lid van het Europees Parlement voor Zuidoost-Engeland. Hij is mede-voorzitter van de eurosceptische fractie Europa van Vrijheid en Democratie in het Europarlement. Farages standpunten worden gekenmerkt door zijn ongemeen controversiële en sceptische opmerkingen jegens de Europese Commissie.

Deze Nigel Farage heeft nogal wat teweeg gebracht in het Europese Parlement,waarmee hij daar de handen niet bepaald op elkaar kreeg van zijn collega’s. Ook niet van de Nederlandse Europarlementariërs en als u het onderstaande even doorneemt wordt wellicht duidelijk waarom dat zo is:

• In 2004 maakte Farage bekend dat de voorgedragen Europees Commissaris Jacques Barrot in 2000 veroordeeld werd wegens verduistering van overheidsgeld en daardoor twee jaar geen publiek ambt mocht bekleden. Barrot werd in 2004 toch verkozen als eurocommissaris.
• In 2005 verzocht Farage aan de Europese Commissie om bekend te maken waar de commissarissen hun vakantie hadden doorgebracht. De EC weigerde dit op basis van de privacy van de commissarissen. De Duitse krant Die Welt onthulde echter dat de President van de EC, José Manuel Barroso, een week doorgebracht had op het jacht van de Griekse scheepsmagnaat Spiro Latsis. Een week later keurde de EC een steunmaatregel ter waarde van 10,3 miljoen euro goed aan het bedrijf van Latsis. Farage overtuigde 75 Europarlementariërs een motie van wantrouwen in te dienen tegen Barosso. Deze motie werd met succes behandeld op 12 mei 2005 waardoor Barosso voor het parlement moest verschijnen. Bij het debat over de motie werd de motie verworpen.
• Farages partij onthulde vlak na de verkiezing van Joseph Daul, leider van de Franse boeren, in de Europese Volkspartij en Europese Democraten dat Daul onderwerp is van een strafrechtelijk onderzoek in Frankrijk. Het onderzoek richtte zich op vermeend misbruik van belastinggeld ter waarde van zestien miljoen euro door Franse boerenvakbonden.
• Na een toespraak door Prins Charles voor het Europees parlement, waarin Charles de EU opriep een leidende rol te nemen tegen de klimaatverandering, bleef Farage als enige zitten tijdens het applaus. Farage noemde de adviseurs van de prins naïef en dwaas. Farage vroeg zich openlijk af hoe iemand als prins Charles naar het Europarlement mocht komen met de mededeling dat hij vindt dat het EP meer macht moet krijgen.
• In 2009 bekritiseerde hij de hoge vergoedingen die Europarlementariërs krijgen. Ook maakte hij bekend dat de campagne om de Ieren te overtuigen voor het Verdrag van Lissabon te stemmen bij het referendum over het verdrag ongeveer 440 miljoen euro gekost had en bekostigd was door de Europese Commissie.
• Op 24 februari 2010, na een toespraak van Herman Van Rompuy, beledigde Farage Van Rompuy door te zeggen dat Van Rompuy het “charisma van een natte dweil” en de “uitstraling van een tweederangs bankmedewerker” had. Farage ging verder met de melding dat hij Van Rompuy ervan verdenkt de stille moordenaar te zijn van de Europese democratie en de Europese lidstaten. Na dit incident verzocht de Belgische Eerste Minister Yves Leterme Farage om zijn excuses aan te bieden, hetgeen hij grotendeels weigerde (hij verontschuldigde zich enkel bij alle bankbedienden in de wereld). Hiervoor ontnam de voorzitter van het Europees Parlement Jerzy Buzek Farage zijn vergoeding voor tien dagen, wat overeenkomt met “boete” van ongeveer 3000 euro. Maar dat is dan wel het NETTO bedrag, want Farage wordt natuurlijk niet minder betaald omdat hij een grote mond heeft.

Bekijkt u, alvorens verder te lezen eerst onderstaande video:

Het eerste wat opvalt aan de video is, dat waar Nigel Farage bij voortduring werd, en nog steeds wordt beticht van onhebbelijk gedrag, de collegae Europarlementariërs zelf nu niet direct bereid lijken te zijn deze man uit te laten spreken. Luisteren echter naar wat de spreker heeft te vertellen, is echter wel een eerste vereiste om hem of haar goed en gefundeerd van repliek te kunnen dienen. Wie zelf spreekt immers, kan niet luisteren. Kijkt u vooral eens naar de stuitende wijze waarop de voormalig premier van België, Guy Verhofstadt, zich hier in zijn zetel heeft “genesteld”. Niet direct een toonbeeld van de hoffelijkheid die wij in de politiek zouden mogen verwachten, maar meer de houding van wat wij in ons land “een tokkie” plegen te noemen.

Ik vraag mij, op grond van bovenstaande beelden en nog niet eens om de inhoud, wel eens af welk pluimage zich daarvoor beschikbaar stelt, dat parlementariër zijn in Europa. Op één of andere manier bekruipt mij soms het gevoel dat er iets niet deugt. Natuurlijk: er zijn ook andere voorbeelden. Ik noem u wat dat betreft graag eens Hans van Baalen (VVD) en in het Europarlement in precies dezelfde fractie als Verhofstadt. Nu is van Baalen zeker geen kandidaat om de cover van een blad als Vogue op te sieren met zijn portret, maar ik verwed er toch wat onder dat we hem nooit, maar dan ook nooit zó in een publieke zetel aan zullen treffen. Dat zou hem veel te ver gaan en ik noem dat “beschaving.”

Onze democratie en samenleving zijn gestoeld op een eeuwenlang ontwikkelde methode van verbaal en non-verbale communicatie. Passende kleding is er een voorbeeld van, maar ook op het juiste moment de juiste houding aannemen. Zelfs het zwijgen op een bepaald moment heeft een veelzeggende en soms zeer krachtige functie. Die vaardigheid vind ik in een groot deel van de parlementariërs niet terug, zeker niet bij de Belgische voorman van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa.

Bij Nigel Farage ook niet, maar hij bespreekt in ieder geval geen nonsens en noemt de werkelijk belangrijke dingen bij de naam die het heeft. Te nadrukkelijk en enthousiast soms, maar hij is net zo verrassend in het Europarlement als ooit Boer Koekoek in de Tweede Kamer.

Bronnen:
Wikipedia
Brussels Journaal
London Times

0

0