Iemand die het moet weten, de antidiscriminatie gevolmachtigde van de OSCE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa) Massimo Introvigne, maakte bekend, dat er wereldwijd jaarlijks ongeveer 100.000 christenen vermoord worden. Dat is iedere drie minuten eentje. De “Internatrionale Gesellschaft für Menschenrechte” (IGFM) stelde vast, dat 75-80% van de vanwege hun geloof vervolgde mensen in de wereld christenen zijn. Een schreeuw van verontwaardig van de westerse publieke opinie kwam er niet, hoewel het motief voor de vervolging van en moord op christenen is, dat zij zich in de islamitische landen bekennen tot de waarden van een open samenleving van westerse signatuur. Ook een dramatisch appèl van de Russisch-orthodoxe kerk in december vorig jaar bleef in ruime mate ongehoord.

De “Eerste internationale conferentie tegen de discriminatie en vervolging van de christenen” in Rusland riep de wereld met een appèl aan de internationale statengemeenschap op om maatregelen te nemen tegen de christenvervolging. Deze conferentie werd georganiseerd door het Moskouse patriarchaat van de Russisch-orthodoxe kerk en kreeg veel aandacht in de Russische media, in het Westen daarentegen nauwelijks. In het slotdocument van de Moskouse bijeenkomst worden landen zoals Egypte, Pakistan, Afghanistan, Nigeria, Soedan, Indonesië, Saoedi-Arabië, Eritrea en India genoemd als die landen, waarin de christenen vooral vervolgd en onderdrukt worden. De conferentie eiste de oprichting van “een internationaal meldpunt tegen de discriminatie en de vervolging van de christenen”, dat de vervolgden moet helpen. De ranglijst van de vervolgingsstaten wordt aangevoerd door Noord-Korea. Christen zijn staat in Noord-Korea bijna gelijk aan een doodvonnis. In het land zitten honderdduizend christenen in de gevangenis en lijden onder honger, foltering en dwangarbeid. “Open Doors”, een organisatie, die zich in dienst heeft gesteld van de vervolgde christenen, schat dat van de ongeveer in totaal 400.000 christenen in Noord-Korea 25% in interneringskampen zit opgesloten. In Pjöngjang, ooit 30% katholiek, staat tegenwoordig nog maar één kerk.

Maar ook in de Arabische landen ziet het er niet goed voor christenen uit. Alleen al in Egypte vielen er tijdens de “Arabische Lente” meer dan 30 doden en 200 gewonden. De kopten in Egypte vormen ongeveer 15% van de bevolking. De overvallen van de islamitische meerderheid op de christelijke minderheid nemen in aantal toe. In Syrië, waar 3 miljoen Arameeërs leven, werden onlangs een priester en zeven gelovigen vermoord. In Pakistan zijn de ontvoering en verkrachting van christelijke meisjes aan de orde van de dag. Als een meisje zwanger is geraakt, moet ze trouwen met haar verkrachter en zich tot de islam bekeren.

Motorbendes vallen regelmatig christelijke scholen aan. In Zuid-Soedan werden honderden christenen in een kerk met machetes afgeslacht. In Nigeria staan bijna 500 moorden op naam van één enkele sekte, die zichzelf Boko Haram noemt. In veel Arabische landen betstaat de doodstraf voor mensen die tot het Christendom bekeren.

Terwijl de verbranding door het Amerikaanse leger in Afghanistan van achtergelaten korans in het begin van dit jaar een golf van verontwaardiging in de islamitische landen en in de westerse media heeft veroorzaakt, werd de verbranding van honderden Bijbels door de autoriteiten van de Islamitische Republiek Iran in april genegeerd.

In Saoedi-Arabië moet men rekening houden met arrestatie wanneer men met Oud en Nieuw met een ballonnetje de straat oversteekt. Nieuwjaarsfeesten worden in dit land beschouwd als vijandig westers gebruik. In Tadzjikistan kan het dodelijk zijn om je volgens een Russisch gebruik als Nicolaas te verkleden. Maar ook in Turkije, waarvan onlangs door onze Minister van Buitenlandse Zaken opnieuw de EU-toetreding werd geëist, ziet het er niet veel beter uit. Uiterlijk sinds de moord op christelijke missionarissen in Malatya en de moord op de Armeense publicist Hrant Dink wordt in westerse kranten sporadisch bericht over de christenvijandigheid in Turkije. In veel Turkse kranten wordt stemming gemaakt tegen christenen, die zogenaamd Turkije ten gunste van Brussel willen onderdrukken.

Kenners schatten in, dat bij iedere stap richting de EU in de Turkse provincie een christen wordt vermoord. De voormalige voorzitter van de Turkse bisschoppenconferentie Luigi Padovese richtte een dramatisch appèl aan de wereld: “Wij zijn hier niet veilig meer”.  Korte tijd later werd hij vermoord. Dat dit probleem niet alleen veroorzaakt wordt door radicale minderheden, maar correspondeert met de Turkse staatspolitiek, maakt een inschatting van de Duitse parlementsafgevaardigde Ingrid Fischbach duidelijk: “De christelijke kerken (in Turkije) worden wettelijk niet erkend; het is hen verboden priesters op te leiden, onroerend goed te bezitten, bankrekeningen te hebben; de bouw van gebeds- en Godshuizen wordt krachtig beperkt. De situatie van de christenen wordt gekenmerkt door pesterijen in het dagelijks leven, bureaucratische hindernissen en benadeling. Christenen worden onwettig gearresteerd, gestoord in de uitoefening van hun geloof – het komt tot intimidaties en verstoring van godsdiensten.”

Helaas zijn stemmen zoals die van Ingrid Fischbach zeldzaam onder politici, zelfs in de CDU. De fractievoorzitter van de CDU in het Duitse parlement, Volker Kauder, noemde in het parlement de christenen “de meest bedreigde geloofsgroep ter wereld”. Hij zou van de regering verwachten “dat zij de ambassadeurs van die landen, waarin een bijzonder intensieve christenvervolging is te bespeuren, uitnodigt voor een gesprek”. De vervolging zou thema moeten worden van de Europese buitenlandse politiek. Helaas hoort men er niets over dat de regering deze aanzet opgepakt zou hebben.

Maar ook tijdens de jongste katholiekendag was de wereldwijde vervolging van christenen slechts een neventhema, in de “interreligieuze ruimte”.  In plaats van de vertegenwoordigers van vervolgde christelijke gemeenschappen een openbaar podium te geven, kritische maners zoals de Koptische bisschop Damian waren helemaal niet uitgenodigd, mochten politici zoals de communistische Sara Wagenknecht proberen de kerk als bondgenoot te krijgen in de antikapitalistische strijd.

Waar bleef de solidariteit met de vervolgde geloofsbroeders? Als enige politicus waarschuwde Volker Kauder ervoor, dat de “Arabische Lente een Arabische Winter” zou kunnen worden. Minister van Binnenlandse Zaken Friedrich echter wuifde dit weg: “Het christelijke waardefundament zou nog steeds wereldwijd gevraagd zijn. De waarden van het Avondland vieren nog steeds hoogtij.”

Je vraagt je onwillekeurig af wat er aantrekkelijk moet zijn aan een onverschillig en laf Westen. In ieder geval niet zijn ontbrekende wil om zijn eigen waarden te verdedigen.

BRON

Auteur: Vera Lengsfeld

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)

0

0