Ons gekoesterde binnenhuisje
Wij willen onszelf blijven. Tachtig jaar geleden waren dat woorden van koningin Wilhelmina. Vandaag zeggen we hetzelfde maar vullen we het anders in. De boze buitenwereld kan ons niet bekoren. Dat is althans de indruk die ingezonden brieven in krant en weekblad bij mij achterlaten. Voorbeelden te over. Als ik op internet kennis neem van De Telegraaf en Algemeen Dagblad word ik overstelpt met meningen van landgenoten als het gaat om Ajax, de afgeblazen Elfstedentocht, ministersalarissen en bankiersbonussen, hondenexcrementen en flitspalen. Trouw haalt er onderwerpen bij als homoproblematiek, citotoetsen , windmolens en kerkmeubilair. Maar het blijft allemaal dicht bij huis.
Aanhoudend geweld in Syrië? Geen ingezonden brieven. Tienduizenden aids-wezen in Afrika? Geen publieke respons. Somalische chaos? Stilte alom. Zelfverbrandingen in Tibet? Ver van ons bed. Christenvervolging in Egypte, Pakistan en Indonesië? Niemand wordt wakker. De stilte drukt op het trommelvlies.
In het spoor van de negentiende eeuw
Anderhalve eeuw geleden was de natie ook in zichzelf gekeerd. Toen kabinet en natie in de zogenaamde Luxemburgse kwestie – zie internet sub lemma – in 1867 met een oorlogsdreiging van Bismarck te maken kregen, haastte men zich tot een politieke terugtocht. Nederlands neutraliteit was in gevaar.
In dezelfde eeuw was een drukke correspondentie tussen Groen van Prinsterer en Abraham Kuyper gaande. Groenwoonde in Den Haag, Kuyper in Amsterdam. Na Kuypers dood (1920) is deze correspondentie uitgegeven. Daarin valt op dat de Frans-Duitse oorlog van 1870 van beide briefschrijvers nauwelijks aandacht kreeg. En dat terwijl de uitslag van deze oorlog een aanzienlijke machtsverschuiving binnen Europa tot gevolg had. Overigens koos Kuyper de Duitse zijde, Groen de Franse.
De vaderlandse televisie biedt hetzelfde beeld. Het achtuur-journaal van woensdag 1 februari was voor viervijfde deel van de tijd gevuld met de persconferentie van de Friese Elfstedenvereniging. Het andere nieuws – Griekenland, Syrië bijvoorbeeld – kwam er bekaaid af.
Nog sterker: het radiojournaal van maandag 13 februari 2012 vertelt me dat de voetbalclub Heerenveen een nieuwe trainer krijgt maar gaat soeverein voorbij aan het Griekse drama van de (Europese) crediteur die zich van de (Griekse) debiteur afhankelijk heeft gemaakt. De wereld op zijn kop.
Mijnheer Kwast, u had ook nog kunnen vermelden dat er niemand wakker ligt van het doodschieten (vermoorden dus uit naam van die perverse Mohammed) van vier Amerikanen omdat er een zootje van die extra dikke Donald Duckbladen per ongeluk zijn weggemieterd bij het afval (waar het thuishoort) in zandbakkenland.
U weet wel, dat land waar die corrupte tuinkabouter de regie heeft met dank aan Amerika dat bij monde van Opinda haar excuses ook nog meende te moeten aanbieden.
En Nederland zit nog steeds braaf in Kunduz te…ja, wát eigenlijk? Wat doen wij daar nog?
Lezen we dat ook in de reacties?
Horen wij die vraag gesteld in het journaal?
Tja, geef ons brood en spelen.
De Fransen zochten zoals gewoonlijk buit omdat ze in 1866 neutraal bleven in het conflict Oostenrijk Pruisen. Bismarck gaf niet toe. Er was verder voor Nederland geen gevaar. Bovendien was communicatie toen van een andere orde, en het merendeel las en schreef niet.
Er is dus duidelijk verschil in perceptie bij Kuyper en Groen. Tja, verschillende genetische constellaties.
Alom stilte was er ook bij het uitmoorden van de Koerden begin dit jaar, in zowel media als politiek.
Wat er in mijn achtertuintje gebeurt, interesseert me meer dan wat er in verweggiestan gebeurt. Het lijkt me een normale, menselijke reactie.Dat er geen publieke verontwaardiging is over oorlogen, aanslagen of andere ellende, lijkt me ook logisch.
De mens wordt afgestompt van ellende, dood en verderf en zoekt naar straaltjes zonneschijn en klein geluk.Vandaar het succes van feelgood tv.
Zei onze over de dijken kijker…..