De overheid. Een gewoonlijk te snel groeiend gezwel dat zorgt voor een snelle afname van de zelfstandigheid en zelfredzaamheid van de burger. Of tenminste ongebreidelde hoeveelheden geroofd geld verbrand in de hoop diezelfde burger te kunnen modelleren tot een slaafs en hulpbehoevend element dat in alles op een onderdaan lijkt, en niet meer op een vrij ( en “onverveerd” )mens.

Een kabinet of wat geleden had de formatie de hulp nodig van de bepaald christelijke CU, of diens sekteleden zo u wilt, en omdat die abusievelijk de kroeg als ware hoeksteen van de samenleving verwarren met het gezin, mocht hun hopman, André Rouvoet zomaar een heuse ministerspost bekleden. Niet iets belangrijks natuurlijk, want hij is simpelweg niet van een van de drie hofleveranciers met het bijzondere goedkeuringsstempel, maar slechts Minister van Jeugd en Gezin. Prima zou je zeggen, hoeveel schade kan zo’n wereldvreemde christen nu aanrichten op zo’n inderhaast verzonnen postje?

Nou, dat blijkt toch meer te zijn dan gedacht. Inmiddels heeft iedere gemeente een Centrum voor Jeugd & Gezin. Opgetuigd met uitsluitend uw centjes, en voortgestuwd in de vaart der onnozele volkeren met steun van de zorgondernemers en de VNG. Prijs de Heere en dank Rouvoets’ Gristen Unie.

Probleem is; ze hebben werkelijk geen moer te doen daar. Compleet NIETS in ultieme vorm. Voor misbruik en mishandeling zijn er de politie en jeugdzaken, de scholen voor het onderwijs, de GGD voor de gezondheid en nog een paar honderd veel te duur betaalde instanties die werkelijk niets anders doen als proberen delen van de autoriteit van de ouders af te nemen. Om de continuïteit van de eigen organisatie te waarborgen zeg maar.

Enkele weken geleden lag er een fraaie brochure in de brievenbus, van het lokale CJG. Met daarin rechtstreeks uit de jaren zeventig geïmporteerde opvoedingstips met als rode draad dat ouders toch vooral positief moesten opvoeden. Halverwege heb ik het maar opgegeven, nog afgezien van de opborrelende woede over zoveel verspilling van belastinggeld, en de ongebreidelde bemoeizucht van de vazallen van dat misselijkmakende stel anachronismen van de CU, was het inhoudelijk ook nooit meer dan een verantwoording van het budget. We hebben niks te doen, we hebben niks te zeggen, maar we moeten op de mat van de burger belanden, anders zijn we zo pleite. Dat idee eigenlijk.

Vandaag greep ik iets anders van de mat. Het lokale suffertje. Een advertentie op een prominente plek greep mijn aandacht, afkomstig van het, u raadt het al, Centrum voor Jeugd en Gezin. Een advertentie met tips om de kinderen bezig te houden wanneer men met de auto op vakantie gaat. Een lijstje zaken die iedere ouder al tig miljoen keer heeft gedaan in de auto, nummerborden spotten, voorlezen, en met als piece de resistance: “zorg voor een gezellige sfeer”. Ik wreef mijn ogen nog eens uit, maar het stond er echt. Met eronder weer de dwingende boodschap om toch vooral positief op te voeden volgens het CJG Triple P systeem: Positief Pedagogisch Programma. Je moet maar durven om zo ons belastinggeld op te stoken. Onder het suffertje lag nog iets op de mat. Een herinnering voor de lokale belastingen. Hoger dan ooit, want mijn geld moet blijkbaar altijd de andere kant op rollen.

Met het suffertje in de ene hand, en de aanslag lokale belastingen in de andere heb ik de kinderen verteld dat we dit jaar helaas niet op vakantie kunnen. Vanwege het Triple P principe: Papa’s Poen is Pleite.

0

0