Voor alles is een verklaring, zelfs voor het project om van koeien carnivoren en van zalmen vegetariërs te maken, dus ook voor het Links Groen zijn. De eerste opvallende overeenkomst tussen deze zaken is: abject. Het wachten is op de eerste zalm die in de wei graast en de eerste koe die onder water duikt, niet minder idioot dan de veronderstelling dat Groen Links is.

Links, dat is de vijand, en die krijgt in de Linkse Pers (feitelijk een pleonasme) steeds ruime promotie. Was het vorige zaterdag in de Wegener Pers De Spin Sylvia Borren, deze zaterdag is het de Visionaire Blik. Van Henk Nijhof. Ik zal niet de enige zijn die niet paraat wist wie deze Ziener is. Deze Ziener is de bijna ex-voorzitter van Links Groen die op persoonlijke titel besloot dat de jonge Angolese parasiet Mauro koste wat kost in Nederland moet blijven. Dit lijkt zijn enige succes, immers, Links Groen zit in een neerwaartse spiraal. Dat succes is te danken aan de zwakte van Henks tegenstanders, en ik kan daarbij niet verhelpen dat ik aan die andere bekende socialist denk, het bevriende staatshoofd AH, die ook steeds zwakke tegenstanders mentaal onder druk zette om zijn zin door te drijven.

Om meerdere redenen is de verziende blik van Links Groen stuitend, vooral omdat de kortzichtigheid met groot gemak buiten beeld gehouden wordt; communisten moffelen miljoenen slachtoffers van hun zegeningen weg als een vuile zakdoek, dus als compensatie laten ze parasieten onderhouden!

Nog een arrogante kortzichtigheid: ‘Groen Links staat er goed op bij de kiezer: mensen zien ons als een betrouwbare partij.’ Omdat arrogantie niks kost meteen maar de volgende groteske: ‘We komen vaak met oplossingen terwijl de mensen het probleem niet eens zien.’ Wordt hier oplossing met probleem verward? Toch een geruststellende gedachte dat de kans op regeringsdeelname van dit soort nulliteiten nihil is.

Henk van enige progressie beschuldigen lijkt wat overdreven: bij hem in de gang hangt nog steeds de seksistische PSP verkiezingsaffiche uit 1972(!) met de naakte vrouw met koe – nee, geen stier! – in de gang. Deze conservatieve hang naar de glorieuze heldendaden van weleer is niet het enige bewijs van geestelijke flexibiliteit die aan het ongelooflijke grenst: ‘Ik ben nog steeds pacifist, maar anders dan vroeger.’ Mogen nu wel anderen sneuvelen voor Henks idealen? Welke genocide was dan op de Balkan gaande?

De conclusie van de onvergetelijke Rebecca West schiet me te binnen: pacifisten zijn mensen die niets bezitten dat het waard is om voor te sterven. Het enige leven dat linksen lijden is andermans lijden, en dat lijkt mij geen leven.

Met Henk Nijhof hoeven we geen medelijden te hebben; hij begint een werkzaam leven – nooit te oud om te leren, ook niet met 60 – zonder vaste baan: dagvoorzitterschappen, debatavonden leiden, dat soort dingen. Waar politiek al niet goed voor is. Geen wonder dat linkse mensen zo ingenomen met zichzelf zijn.