Dit zijn de voor Nederland gevaarlijkste politici van Europa.

1. François Hollande. Links president van Frankrijk sinds drie maanden. Leider van het meest chauvinistische, crypto-charmante en diplomatiek gewiekste volk van Europa. Een van de zes stichtende lidstaten van de EU, tweede economie van de eurozone, en in oppervlakte het grootste land van Europa (na Oekraïne). Net als zijn voorgangers — maar daarin in elk geval sterker dan de relatief zwakke Sarkozy — geobserdeerd door de ‘plicht’ Duitsland onder de duim te houden. Bekleders van zijn ambt willen zelf doorgaans niets weten van aantijgingen dat EU-koers te vaak neerkomt op Franse koers. Alors, Europees belang is Frans belang. Point. Fransen reageren vaak niet eens op dergelijke verwijten; laten het gewoon langs de alpinopet of als een petanquebal over de rand van de cour afglijden.

2. Mario Monti. Ongekozen, technocratisch premier van Italië. Vorige functie, vanaf 2005: internationaal adviseur van Goldman Sachs. Door eurocraten geroemd om zijn zakelijkheid, betrouwbaarheid, degelijkheid en vakbekwaamheid, of gewoon het zijn van een verademing na ongeleid projectiel, rokkenjager en racist Silvio Berlusconi; kortom, de vleesgeworden anti-Gutmensch. Monti vindt kritische parlementen maar lastig. Stelt op onderkoelde toon eisen aan het ‘rijke’ Noorden. Speelt openlijker en ongepolijster dan Hollande de chantagekaart tegen Berlijn, dat zich trouwens ook láát chanteren (zie bij 5). De landgenoot van notoire belastingontduikers en mafiosi mag dan zelf behoorlijk onkreukbaar zijn, het geeft geen pas dat een Italiaan leiders van meer ‘calvinistisch’ ingestelde landen, onder wie Mark Rutte, moreel de maat neemt. Het land is blijkbaar flink lastig om de rug recht tegen te houden, iets dat eerder Gerrit Zalm “Il Duro” moest ervaren.

3. Alexander Pechtold. Meester in het bij opbod verkopen van gebakken lucht onder het mom van het landsbelang. Leider van een partij die zowel behendig als angstvallig het middenveld bespeelt. Wist, als een van de drijvers in de Kunduz-roedel, in zijn fractiekamer zelfs Arie Slob oog in oog met de onreine bordkartonpoppen van Hans van Mierlo en Els “Het is volbracht” Borst te brengen. Reageert doorgaans onmiddellijk als de ‘democraten’ (?) in één adem met ‘de linkse partijen’ worden genoemd, bijvoorbeeld in het kader van een analyse dat een ‘progressieve meerderheid’ kansrijk is. Kan de positie van het CDA als ultieme draaischijf definitief overnemen, ook als die laatste partij na 12 september groter blijft. Het verschil zal relatief klein zijn; het CDA is hoe dan opnieuw (zwaar) verliezer, D66 zal licht tot fors winnen. Kabinetten met D66, de eurofielste club van Nederland, zijn altijd gevaarlijk.

4. Cecilia Malmström, eurocommissaris voor interne aangelegenheden. Tegenstrever van Gerd Leers in het kabinet Rutte-Verhagen. Opsteller van een groenboek, waarin zij nóg radicalere ideeën over open grenzen voor grotendeels kansloze immigranten uiteenzet en geïmplementeerd probeert te krijgen. Samen met de regeringen van andere EU-lidstaten indirect medeverantwoordelijk voor de val Rutte-I. Zal ook hinderpaal blijken voor de uitvoerbaarheid van het VVD-verkiezingsprogramma, dat op het terrein van de drie I’s (immigratie, integratie en islam) neerkomt op Leers 2.0. Over kansloos gesproken. Is afkomstig uit het land waar Malmö ligt. Heeft daar blijkbaar weinig van geleerd. Lijdt derhalve aan chronisch struisvogelarisme.

5. Angela Merkel alias Queen Europe. Regeringsleider van het veruit volkrijkste land van de EU, dat tevens verreweg de grootste en een van de gezondste economieën van de eurozone is. Met haar relatief enorme macht in potentie juist gevaarlijk voor eurofíélen, dus een leider die gevaren kan áfwenden. Dat hangt echter van zeer veel factoren af, niet in de laatste plaats van de mate waarin Otto Normalverbraucher (de Duitse Jan Modaal en virtueel de gevaarlijkste man voor eurofielen) het leegzuigen van de Europese motor door de zo goed als failliete PIGS-landen nog pikt. Dankt haar gemiddelde en daarmee opvallend hoge positie op deze lijst aan het feit dat zij chantabel is gebleken voor de zwakkere landen, met de klassieke as-partner Frankrijk in een sleutelpositie. Heeft dat deels aan haarzelf dan wel haar adviseurs te wijten. Mag in vredesnaam niet opgevolgd worden door de leider van een coalitie tussen SPD en Groenen, eventueel aangevuld of gedoogd door Die Linke (zeg maar de Duitse SP). Het voorlopig oordeel over de huidige leider van de Slapende Reus ten oosten van ons moet, kortom, ambivalent zijn. Hoewel, vervang dat slapende toch maar door ‘langzaam ontwakende’. De constitionele toetsing van het ESM komt eraan, op 12 september, de dag van onze verkiezingen.

6. Herman van Rompuy. Voorzitter van de Europese Raad van eerste ministers. Heel strikt genomen geen politicus en formeel dienstbaar aan de kring waarin hij hamert. Een van de redenen waarom de man op zijn stoel niet Jan Peter Balkenende heet. Officieus echter de eerste onder zijn gelijken; Belgen hebben nu eenmaal wel iets van de gewiekstheid van hun zuiderburen. Trekt de vergaderkar, doet voorstellen, kookt voor. Berucht is zijn recente pensioenplan, dat erop neerkomt dat Brussel een greep gaat doen in de relatief goed gevulde Nederlandse pensioenkas. Die laatste was decennia lang de vrucht van een van de beste systemen ter wereld, zo niet het beste. Ondanks recente malaise, staan in andere EU-lidstaten de pensioenfondsen (voor zover die bestaan) er vele malen slechter voor. In veel Europese landen sparen werknemers überhaupt amper voor hun pensioen. Door de systemen van de lidstaten meer naar elkaar te laten toegroeien, is de conclusie gerechtvaardigd dat hardwerkende Nederlanders voor een deel ten faveure van hun lakse collega’s in Zuid-Europese landen zullen hebben gespaard. Dat heet solidariteit. Dat zijn de geneugten van een transferunie. De recente verlaging (!) van de Franse pensioenleeftijd door de linkse opvolger van de ‘rechtse’ Sarkozy, baart Oom Herman kennelijk minder zorgen.

7. Jean-Claude Juncker. Sinds jaar en dag premier van het kleine Luxemburg, dat zeer sterk profiteert van de EU en tevens rijk is geworden door er juist een Zwitserland-achtige status aparte op na te houden. Luxemburg heeft het EFSF-kantoor binnen de grenzen. Voorzitter van de groep van ministers van Financiën van de eurozone. Kan en zal tegenstribbelende collega’s als Jan-Kees de Jager afblaffen. In het verleden enkele malen bijna-EC-voorzitter dan wel bijna op stoel waar nu genius 6 zit. Gaf deze week toch ruimte voor de suggestie van een Grexit; de macht van de financiële markten bestaat nu eenmaal ook. Blijft dat ‘onwenselijk’ vinden. Bekend van het zgn. junckerisme: door middel van een salamitechniek toewerken naar zo volledig mogelijk eenwording. Daartoe bij elk complex besluit (dat de goegemeente ‘toch niet snapt’) zoveel mogelijk de achterdeur dichtspijkeren. Het volk zit dan opgescheept met verdragen zonder adequate enige rollback-voorzieningen. Zoals, inderdaad, een uittreding van Griekenland. Dat land kan officieel alleen zelf vertrekken, en er niet uitgeschopt worden.

8. Emile Roemer. Vanuit een strikt neutrale positie bekeken aanzienlijk ‘gevaarlijker’ dan Wilders. Niet alleen omdat Emieleke hoe dan ook hoge ogen gaat gooien op 12 september, maar omdat het SP-programma ronduit desastreus is voor de Nederlandse economie. Dat programma kan ook nooit de communis opinio van het Nederlandse volk dekken, iets waar de PVV veel dichterbij in de buurt komt. Ondanks een relatief ‘links’ profiel huldigen Geert Wilders c.s. talloze opvattingen waarmee grote meerderheden (tweederde tot meer dan tachtig procent) van het electoraat het eens zijn. Over ontwikkelingssamenwerking bijvoorbeeld. De SP mag dan zelfs ver buiten het linkse spectrum populair zijn, de partij van de wolf in teddybeerkleren haalt bij lange na een dergelijke ‘populisme’-dekking niet. Dankt zijn relatief lage positie in deze hitparade aan de verwachting dat hij uiteindelijk toch niet gaat meeregeren.

9. Guy Verhofstadt. Eurostalinist. Beschikt als voorzitter van de liberale fractie in het Europees Parlement over meer macht dan zomaar een EP-lid, maar is beslist niet een van de machtigste mannen van Europa. Compenseert dat ruim door invloed. Frustrator van De Bolk. Niet moeders mooiste. Retorisch zeer begaafd. Inspirator van menig eurocraat en eurofiel, zeker ook in Nederland. Doet tweederangs grachtengordeljournaille (Peter van Ingen en zo) in katzwijm liggen. Speelt hierdoor een opmerkelijke rol in de euro-agitprop en desinformatie over Europa hier te lande. Absolute Gutmensch, ook getuige het jargon dat hij bezigt. In eigen land oud-kiezersbedrieger van de bovenste plank. Heeft dat gemeen met zijn Noord-Nederlandse collega Wim van de Camp, die verder uiteraard een veel vlakker profiel heeft.

10. Martin Schulz. De Duitse Guy. Uiteraard ook Gutmensch, zij het minder intellectueel geladen dan Verhofstadt. Schreeuwelijk uit de mijnstreek vlak over de grens bij Vaals, en evenmin een schoonheid. Niet vies van een godwin op zijn tijd. De sociaaldemocraat weet als geen ander dat zijn land fout was in de oorlog. (Welke oorlog ook alweer?) Wordt beheerst door een pathologische angst voor herhaling. (Van wat eigenlijk?) Is daarmee een van die Duitsers die zijn land collectief chantabel maakt vanuit de knoflookzone. Zal ook voor Merkel een van haar angstgegeners zijn. Juiste man op de juiste plaats als chef van de morele-verontwaardigingsmachine die het EP is. Onder andere Rutte liet zich door de man ontbieden toen de PVV weer eens te ver was gegaan, ditmaal met het meldpunt voor de overlast van immigranten uit Oost-Europa. Onbekend is hoe hij denkt over een soortgelijk, jaren ouder initiatief van de SP van Emile Roemer; op dit punt valt echter het ergste farizeïsme te vrezen. Zoals een ware Gutmensch betaamt.

11. Barack Obama. Geen Europeaan. Is, hoe matig presterend ook, echter een bron van inspiratie van iedere Europeaan die zich aan onze grachtengordel zou thuisvoelen. Traditioneel beschouwd ook de ‘leider van de Westerse wereld’, en daarmee toch een beetje Europees/Nederlands beleidsmaker. Het Amerikaanse idool van Ons Soort Mensen heeft vooral één belangrijk pluspunt: hij kan voorkomen dat Mitt Romney begin volgend jaar president wordt. Al het andere is van ondergeschikt belang. Eurocraten en eurofielen enerzijds, Romney anderzijds — het lijkt water en vuur, zeker in contrast met de zittende man in het Witte Huis.

Noot: Figuren als EC-voorzitter Barroso en eurocommissaris zouden strikt genomen buiten mededinging vallen, omdat zij geen politicus zijn. Aangezien vrijwel alle EC’ers oud-politici zijn, zouden we hier wellicht een arbitraire grens trekken. In ieder geval zij hierbij onderstreept dat deze mensen niet rechtstreeks democratisch gekozen zijn en dat voorlopig ook niet kunnen worden. Hetzelfde geldt voor Van Rompuy.

+2

0