IMF-topvrouw Lagarde en PVV-ideoloog Martin Bosma hebben de agenda’s getrokken. In zo’n een-tweetje zou je haast geloven bij het lezen van een nieuwsbericht op de dag na het weekeinde ervoor. De Spaanse banken zijn gered (niet dus), en Lagarde en haar staf gaan ervan uit dat de wereld nog drie maanden heeft om de euro definitief te redden.

Wat Lagarde c.s. zich mogelijk niet realiseerden, was dat het maandag 11 juni was. Precies drie maanden leven we bij het 4 Mei van het Vrije Westen. Het wordt de eerste 9/11-herdenking na het tweede lustrum afgelopen september. Of misschien beseften zij het wel, maar hechtten ze er geen waarde aan. Ik wel.

Een ander agendapunt staat wereldwijd minder op het netvlies. In het kleine *kuch* Nederland vinden op de dag na 9/11 van 2012 algemene verkiezingen plaats. Geert Wilders heeft al in een vroeg stadium bepaald dat de stembusstrijd over Europa gaat, ook al zag de grote CDA-roerganger Buma dat tot voor kort nog steeds anders.

Wonderlijk te zien hoeveel er samenkomt, kort de zomervakantie van de meesten van ons. Opnieuw de beelden van de grootste aanval in vredestijd, sinds de Tweede Wereldoorlog, op het héle Vrije Westen. De implosie van diverse knoflookeconomieën, zowel kleine als grotere. De val van de euro c.q. de onvermijdelijke splitsing van de eenheidsmunt. Een beslissing die al veel te lang is uitgesteld, en uiterlijk deze nazomer toch echt genomen zal moeten worden, op straffe van nog veel groter rampspoed. En de laatste stuiptrekkingen van het poldermodel zoals we dat tot nu toe kenden. Want geloof maar niet dat de huidige polarisatie in de politiek gauw voorbijgaat. Dat de klassieke vakbeweging op haar laatste benen loopt, waarbij de implementatie van een alternatief opnieuw is uitgesteld, komt daar nog eens bij.

You Ain’t Seen Nothing Yet, zei Ronald Reagan. Waarlijk, een van de grootste Amerikaans presidenten in de geschiedenis van de USA.

0

0