Door alle sores wordt nog wel eens vergeten dat het leven er is om geleefd te worden. Om het de ruimte te geven. Ik schreef eens een recensie over een antroposofisch boek over biografie, dus over levensloop. Nee, ik ben geen antroposoof, maar zelfs in elke leugen zit nog wel iets van waarheid, en alleen een boer vreet niet wat hij niet kent. Ik ben van dat lezen niet dommer geworden, en kijk weinig naar voetbal.

Toen ik dat boek gelezen had bleef ik zitten met de vraag: waarom? Want laten we eerlijk zijn, als alles goed is, dan is er niks slecht. De bedoeling van het boek kon alleen zijn: kennis tot harmonie, dus natuurlijk bezien balans; inzicht en acceptatie van het lot. Al onze levensfasen tellen mee om te worden wie we zijn, om te aanvaarden, maar ook te sturen. Al die emotie van het kind, de puber, de huisverlater, de achterblijvende ouder, de verliefde, de teleurgestelde en gescheidene, de sukkelende en stervende.

Een manco van het boek is dat de kennis waarop het zich baseert niet volledig is. Zo bestaat er geen vrije wil, maar worden wij gestuurd, niet door het lot, maar door chemicaliën. Wel is het een eerlijk boek, waarin verhaalt wordt dat mensen soms ondanks alle hulp zelfdoding niet kunnen ontlopen. Maar wat maakt het uit, want antroposofen kennen reïncarnatie, het weer vlees worden van de geest. En altijd maar hopen dat het dan beter wordt.

Op zoveel geluk reken ik zelf niet. Ik ga uit van het adagium dat het nú moet gebeuren. Door schade en schande, maar vooral langzamerhand, wat wijzer geworden neem ik het leven met een korreltje zout, dus niet al te serieus. Het is maar een tijdelijke affaire. Daarom ga ik het geluk niet uit de weg. Ik laat het toe om gelukkig te zijn, en te zweven in een korte omhelzing met iemand wier liefde voor elkaar ik deel; haar zachte lijf te voelen als een ongrijpbare gift. Geluk zit niet in de breedte, maar in de diepte. Ik vind het een voorrecht om mezelf te zijn, want dat is gratis, alleen het onderhoud kost wat.

Wat dragelijk is draag ik, wat ondragelijk is laat ik vallen. Het is alleen zo schrijnend om te moeten constateren dat er nog hele kuddes zijn die het ongeluk opzoeken, altijd klagen, janken, zeuren en zuchten, over de Wereld, het weer en het milieu. Wat zij niet doorhebben is dat het nooit goed komt, want hun plannen zijn persoonlijke utopieën, gebaseerd op het onvermogen om in het nu te leven. Geef ze een knal voor hun kop, zodat ze wakker worden. Mijn hoffelijkheid gaat ver, heel ver, maar er zijn grenzen. Neem afscheid van de excuusinfiltranten, de turken, marokkanen, balkangespuis, afrikanen, chinezen en ander volk dat hier niet thuishoort.

Belaag jezelf eens met geluk, dat scheelt al gauw een paar revoluties.

0

0