Al ruim 26 jaar op mijn vriendin, maar nu ook op een wat oudere gescheiden dame. Niet de verliefdheid van puberale vlinders in de buik, maar die van de diepe genegenheid die pas kan ontstaan voorbij pijn, schuld en schaamte. De genegenheid van volledige vrijheid door soeverein te zijn, voorbij jaloezie. Geen verterend eisend vuur, maar delen – ik vraag niks! Dat geeft vitale energie, die mijn lichaam gebruikt om te denken.

Nu is mijn verliefdheid getest omdat de dame de verbinding verbroken heeft, en de oorzaak is socialisme. Dit verheft deze casus uit boven het particuliere en in het algemene domein, want wie is er niet slachtoffer van socialisme?

Eind april bezocht ik met haar de parel der Nederlandse steden, en daar heb ik haar uitgedaagd: ben je eigen meester, of ben je eigen slaaf? Voor die uitdaging is moed nodig, want wat is de uitkomst? Maar ik ben genotypisch Verzamelaar, dus intelligent en mentaal ijzersterk, een geschenk van moeder natuur, maar toch. Het dubbeltje op zijn kant viel uit naar slaaf, naar: ‘Ik ben socialist!’ Toch, stralend scheen de zon, en het voelde alsof wij elkaar waren (ook zij is Verzamelaar); de hoogst haalbare ‘100%’.

Op 5 mei (Bevrijdingsdag!) trof ik haar weer, op een hoek, onverwacht, en dat ging zo snel dat ze geen tijd had om zich achter schuld te verbergen. Ik trof dus een pure Verzamelaar. Dat wij beiden Verzamelaar zijn betekent zwelgen in herkenning, dus puur geestelijk genot – het leven kan ook feest zijn.

Die verliefdheid is overweldigend, dus het heeft geen zin er tegen te vechten, ook niet achter het schild van socialisme. Zij voelt haar verliefdheid als verraad aan mijn vriendin, maar díe relatie kan alle schokken op de Schaal van Richter aan.

Tijdens het groeiende proces van ontmoeten – samen eten – werd ik deelgenoot van haar gevecht, en haar eerste verdedigingslinie was: ‘Ik ben socialist!’ Pech voor haar, want ik doorzie messcherp dit masker omdat ik het zelf gedragen heb.

Socialisme is het masker waarachter zich lafheid verbergt die ontstaat door de angst dat anderen zouden kunnen veronderstellen dat ik geen goed mens ben – het loon van de angst. Het is de religie van de angst om te genieten: zelfhaat als hoogste stadium van narcisme.

TEVEEL, OF TE WEINIG?
Dat bezoek aan Neerlands parel was voor mij de uitdaging om ‘slecht’ te durven zijn. Maar wat is dit kwaad? Een blik, een gebaar, een aanraking, een stem, jezelf in andermans armen te durven leggen: ik vertrouw jou? Zelfs dit alledaagse geluk ziet socialisme, deze chemische anomalie, als vijand. Zonder vijand kan socialisme niet bestaan. Socialisme is de miezerige eendimensionaliteit die niet durft te vragen of de hulp wel gewenst is. Socialisme is de ontkenning van de feilbare mens.

Socialisme is het stempel van de eigen veiligheidsdienst: IK DEUG! Het is deze vijand van het eigen Ik waarmee ik de strijd aanga. Het is een gevecht der chemicaliën. Natuurlijk kan ik ook niet vechten, maar ik houd nog teveel van het leven als dynamisch spel. Mijn brief aan haar is klaar, de in code gegoten energie die ook haar de mogelijkheid geeft het masker af te rukken. Ik weet het, dat proces kan lang duren en pijnlijk zijn, maar liefde is pijn en genot. Gun ik haar het genot van wellustig zwelgen in schuld, of gun ik haar het genot van de demaskering, van de verantwoording eigen meester te zijn? Kan chemie zichzelf regenereren? Door prikkels van buiten?

Niet ik ben slachtoffer, maar zij. Durft zij zichzelf te kennen? Spannend!

0

0